Over deze blog

Over deze blog

Misschien ken je me al een tijdje, misschien ook niet. In ieder geval: op zich best een goed idee om even uit te leggen waar deze blog over gaat. En waarom ik voor de naam Huismusjes gekozen heb.

Chronische vermoeidheid

Laten we bij het begin beginnen: ik ben ongeveer vijf jaar lang ernstig ziek geweest. Dat is meteen de eerste reden dat ik voor de naam gekozen heb: ik was al die jaren een gedwongen huismusje. De diagnose was myalgische encefalomyelitis, ofwel zware chronische vermoeidheid – er is wat gesteggel over de naam, daar ga ik me op deze blog lekker niet mee bezig houden. Maar aangezien daar geen officiële test voor is, weet ik het nog steeds niet zeker.

Ik had veel symptomen die bij ME passen: ernstige aanhoudende vermoeidheid, zenuwpijn, overgevoeligheid voor geluid, zware lichamelijke afstraffing als je het lef had om iets te gaan doen met je leven, die dingen. Voor mijn gevoel heb ik die jaren vooral slapend doorgebracht. Als ik iets probeerde te doen, dan was het alsof ik door water liep. Ik zeg altijd: iets te drinken halen uit de keuken was een hele onderneming. Een keer, toen ik dik een maand het huis niet uit was geweest, nam mijn vader me mee naar het strand (mijn lievelingsplek). Ik deed een paar stappen, ging toen zitten op een terrasje en was met een uurtje weer thuis. Daarna heb ik drie dagen in volledige overprikkeling met veel pijn op bed gelegen. Dat was dus zo ongeveer mijn leven.

Ervaringsdeskundige

Needless to say: dat was geen fijne periode. Maar ik heb er wel veel van geleerd. Ze zeggen altijd dat wat je meemaakt je sterker maakt. Daar geloof ik wel in. Dus hoewel ik een tijdlang die traumatische periode achter me wilde laten en er nooit meer aan wilde denken, lijkt het me nu beter om erover te schrijven en kijken of ik iemand ermee kan helpen.

Mijn variant van chronische vermoeidheid zou je volgens mij ook als een gigantische burn-out kunnen zien. Daarom hoop ik dat ik mensen die met een overspannendheid of burn-out zitten ook een beetje zou kunnen helpen. Al is het alleen maar doordat je mijn ervaringen kunt lezen en kunt zien dat het met mij weer goed gekomen is. En dat dat er voor jou ook in kan zitten. Dat vond ik altijd fijn, dat gaf een beetje hoop. Mijn vriend Daan was ervan overtuigd dat ik weer beter zou worden, maar ik niet. De specialisten konden er ook weinig over zeggen. Hoop is dus iets wat je echt wel kunt gebruiken in zo’n donkere periode.

Een fijn leven opbouwen

Als je ziek wordt, dan kan het zomaar zijn dat je hele leven in elkaar stort. Dat was bij mij wel het geval. Ik deed een toffe studie, maar kon die met geen mogelijkheid voortzetten. Ondanks mijn inzet en liefde voor leren, heb ik nu alleen maar een middelbare school diploma. En ja, dat vind ik heel erg, want dat maakt dingen niet makkelijker. Ik loop namelijk vreselijk achter als je kijkt naar mijn vriendinnen, die nu allemaal een goede baan hebben, huizen kunnen kopen, zich financieel kunnen veroorloven om een gezinnetje te beginnen. Ik ben daar nog niet, en dat komt puur door mijn ziekte. Vergelijken is nooit goed en je hoeft niet alles te (willen) hebben wat een ander heeft, maar laat dat nou precies zijn wat ik ook met mijn leven wil: huisje, tuintje, kindje, beestje (+ goedlopend bedrijf en leuke hobby’s, als het even kan). Behoorlijk zuur. Mag je best weten.

Ik geef het echter niet op. Ik kom er wel. Nu ik sinds twee jaar weer beter ben, ga ik actief aan de slag om weer een fijn leven op te bouwen. Dat gaat gepaard met heel veel onzekerheid, angst, frustratie en moeite, maar is daarnaast ook inspirerend en heel erg interessant. En helemaal leuk: ik kan er lekker over bloggen!

Op deze blog

Wat wil ik met deze blog? Nou, het leek me dus leuk om hier te schrijven over hoe je je leven weer kan opbouwen als de grond onder je voeten vandaan getrokken is. Het geeft namelijk wel kansen: ik mocht mezelf helemaal opnieuw uitvinden. En dat heeft mooie dingen opgeleverd. Ik had geen idee dat ik dol ben op fotografie, bijvoorbeeld. En op bloggen. Beide dingen had ik misschien niet geweten als alles van een leien dakje was gegaan. Dat is dan wel weer leuk.

Ik ben tekstschrijver geworden, omdat ik schrijven heel leuk vind en dit lekker thuis kan doen. Dat is de tweede reden voor de naam van deze blog: ik ben gewoon graag thuis. Eigenlijk heb ik twee kanten: eentje die het liefst heel veel wil doen, en eentje die graag op de bank zit met een kop thee (of een glas wijn). Die twee probeer ik met elkaar te combineren, zodat ik een heel leuk leven heb, maar ook lekker de tijd heb om met een boek in bed te liggen. Best of both worlds.

Even over de fotografie: niet alle foto’s zijn van mij. Heb ik even over nagedacht, maar ik heb nog niet zoveel goede foto’s (working on it) en vind het zelf altijd inspirerend als een blog mooie plaatjes gebruikt. Daarom kies ik voor een mix van prachtige Pexels foto’s en eigen foto’s. Bij de Pexels foto’s vermeld ik de bron.