Ik heb paniekstoornis | wat nu?

Ik heb paniekstoornis | wat nu?

Als je mij volgt op Instagram en toevallig deze week mijn stories hebt bekeken, dan weet je dat ik de laatste tijd nogal een kluif had aan het onder de duim houden van mijn lichamelijke stressreacties. Ik schrok hier best wel van, maar achteraf is het allemaal heel logisch. Wat ging vorig weekend mis?

De zwaarste paniekaanval ooit

Zaterdagavond kreeg ik een paniekaanval. We lagen al in bed. We waren gezellig bij Daans ouders geweest (geheel corona-proof) en hadden een leuke avond gehad. Maar ’s avonds ging het ineens mis. Ik had al dagen moeite met normaal ademhalen, want ik heb last van chronische hyperventilatie. Mijn ademhaling loopt van zichzelf niet lekker en dat speelt op bij stress. En stress is er tegenwoordig genoeg. Ik kreeg steeds minder lucht en op een gegeven moment voelde ik dat ik er niet meer onderuit kwam. Een zware, zware paniekaanval.

Nu ben ik best bekend met paniekaanvallen, want ik heb een paniekstoornis. Maar zo eentje, dat was nieuw voor mij. En ik vond het doodeng, dus we hebben voor de zekerheid de huisarts maar gebeld, midden in de nacht. Die stelde mij een hele reeks vragen en kon een hartaanval en andere enge dingen uitsluiten. En zei vervolgens dat ik Daan moest gaan voorlezen, want dat kan helpen je ademhaling weer onder controle te krijgen (spoiler alert: werkte niet. Bij mij. Maar dat wil niet zeggen dat het bij jou ook niet werkt, want dit is voor iedereen verschillend.)

Het rare was dat mijn lichaam zo ontzettend beefde. Dat was nieuw. Maar eigenlijk heel logisch. Dit las ik, of all places, in een boek over seks, genaamd Come as You Are (niet mijn normale content, maar ik ga er toch een review over schrijven, want dit is echt een fantastisch boek). De opgebouwde stress moet ergens naartoe. En als je de vrijgemaakte energie niet gebruikt voor Fight of Flight, maar kiest voor Freeze, dan moet het lichaam er toch een uitweg voor vinden. Dat leidde ertoe dat mijn hele lichaam beefde en trilde, en ik maar moeilijk tot rust kon komen. Een enge gewaarwording.

Paniekstoornis en pillen

Wat ging er mis? Ten eerste had ik die zaterdag gehoord dat mijn tante de euthanasieprocedure in gang had gezet. Ze kreeg toestemming van de dokter om een datum te prikken (dit heeft ze overigens nog niet gedaan, want momenteel gaat het wel weer goed. Tenminste, ze zal nog steeds komen te overlijden. Maar ze voelt zich best prima nu). Dit bericht ging mij niet in de koude kleren zitten – haar hele ziekteperiode trouwens niet – maar ik dacht dat ik het allemaal wel aankon. Het echte probleem was dit: ik heb geen idee hoe ik met stress en angst om moet gaan. Ik heb niet eens door dat ik bij hartkloppingen en stressgevoelens actie moet ondernemen. Ik ploeter gewoon verder en doe alsof het er niet is.

Een aantal jaren geleden is bij mij paniekstoornis vastgesteld. Ik zat tot over mijn oren in een studie en zorgde niet goed voor mezelf, wat zich uitte in paniekaanvallen en angstgevoelens. Toen wilde ik pillen. En wel nu, want ik voelde me overweldigd en bang en out of control. Ik ging naar de dokter. Eerst kwam ik bij een invaller terecht. Die had het niet zo op langdurige angstmedicatie, dus van hem kreeg ik alleen een paar oxazepammetjes voor de acute paniek. Hij raadde aan om cognitieve therapie te gaan doen. Daar had ik niets mee, want ik ben persoonlijk nog nooit een psycholoog tegengekomen met wie ik een klik heb. Ze zullen er vast en zeker zijn, maar de mensen die ik gesproken heb leken mij helemaal niet te begrijpen. Maar dat gaf niet, want mijn eigen huisarts bleek dol op pillen en vond antidepressiva een wondermiddel. Zijn vrouw gebruikte ze ook. Ik kreeg mijn pillen en had nergens meer last van.

Verder lezen:
Boek review: Jong Burn-out van Nienke Thurlings

Ik was alleen maar aan het uitstellen

Toen voelde ik me serieus genomen. Nu had ik gewild dat ik naar de invaller had geluisterd. Ik ben namelijk niet zo iemand die antidepressiva echt nodig heeft. Ik moest gewoon leren omgaan met mijn angst en mijn overmatige stress, maar ik was al te ver heen. Die eerste pammetjes, oké. Maar daarna had ik moeten inzien dat ik met pillen alleen maar aan het uitstellen was, dat ik er zoveel meer aan kon doen, helemaal zelf of met behulp van een therapeut. Blijkbaar vertrouwde ik niet op mijn eigen kunnen. Die fout maak ik nu niet weer. De spoedarts zei dat ik moest overwegen om weer antidepressiva te slikken. Grappig – of eigenlijk helemaal niet grappig – hoe zoiets gaat, want ik sprak hem maar een paar minuten en ik vind een beslissing over medicijnen toch wel een dingetje. Bovendien kan ik nog zoveel meer doen voordat ik zoiets überhaubt zou overwegen (en daarnaast heb ik het gevoel dat deze pillen mij enorm vermoeiden en een aandeel hadden in mijn chronische vermoeidheid, maar daarover later meer).

De diagnose klopt: ik heb paniekstoornis. Het zit ook in mijn familie. Maar dat betekent niet dat ik gedoemd ben om voor de rest van mijn leven pillen te slikken die voor mij persoonlijk niet goed zijn geweest. Dat nooit meer. Ik denk namelijk dat ik er prima mee kan leven als ik manieren zoek om op een gezonde manier met stress en angst om te gaan.

Wil je meer lezen over depressie, angst en angstmedicatie? Ik vond Lost Connections heel indrukwekkend!

Vertrouwen in mezelf en mijn lichaam

Doordat ik al die tijd niet had geleerd om zelf met mijn stress en angstgevoelens om te gaan, wist ik niet hoe dat moest. Ik ben nu iets meer dan een jaar gestopt met antidepressiva en krijg meteen een shitload aan stress voor mijn kiezen (coronavirus, looking at you). Maar dat betekent niet dat ik meteen terug moet aan de medicijnen. Deze keer kies ik ervoor om erop te vertrouwen dat ik zelf mijn stress kan verminderen door anders te gaan leven en denken. Ik vertrouw erop dat dat lukt. In het volgende artikel ga ik in op wat ik anders had kunnen doen – en nu doe – om dit paniekweekend te voorkomen.

Hier nog een paar fijne filmpjes:
Geert legt uit wat er gebeurt tijdens een paniekaanval
Mijn favoriete ademhalingsoefening (oefening begint op 3:30)

Heb jij weleens last van paniekaanvallen, paniekstoornis of overmatige stress? Wat doe je daar dan aan? Laat het weten in de comments! 🙂

Deze blog bevat affiliate linkjes. Dit betekent dat ik een beetje verdien als je iets koopt via mijn link. Zonder dat het jou meer kost!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *