Weekoverzicht #4: werken, dutjes en een flinke portie rust

Weekoverzicht #4: werken, dutjes en een flinke portie rust

Deze week stond in het teken van rust. Ik vraag me af wanneer ik jullie kan verblijden met een lekker positief weekoverzicht. Maar misschien zit je daar helemaal niet per se op te wachten. Misschien wil je gewoon weten hoe het is om je leven weer op te bouwen na langdurige ziekte of burn-out. Dat is tenslotte waar deze blog over gaat. En nou ja, daar hoort regelmatig vallen en opstaan bij. In dit weekoverzicht praat ik je bij over mijn week, dutjes and all.

Maandag

Allereerst een accountability call met Sabine. We zijn deze Skype-sessies begonnen om elkaar te helpen bij het bereiken van onze doelen. Het ZZP-leven kan best eenzaam zijn. Hoewel ik een rasechte huismus ben en heel graag thuis zit, ben ik nog steeds een mens en heb ik behoefte aan sociale contacten. Ik vind Daan heel lief, maar soms wil je eens iemand anders spreken. Sabine ken ik van een event waarbij we elkaar hebben gezien, maar gek genoeg niet gesproken en sindsdien hebben we contact op instagram. We houden elkaar scherp en motiveren elkaar – en houden elkaar soms ook een beetje tegen, aangezien we beide de neiging hebben om te veel hooi op onze vork te nemen of te perfectionistisch ingesteld te zijn.

Ik was heel moe van de vorige week – wie kan er nog meer slecht tegen de hitte? – dus ik gooide al snel de handdoek in de ring en deed midden op de dag een dutje van drie uur. Dat vind ik één van de leukste dingen aan ondernemen. Je mag gewoon zelf bepalen wanneer je werkt en wanneer je dutjes doet. Maakt je opdrachtgever over het algemeen niet uit. Na mijn powernap schreef ik een aantal teksten en ging in aan de slag voor mijn blog. Een productieve dag!

Dinsdag

Een minder productieve dag. Ik ben nog steeds moe. Dat komt ook omdat ik vannacht een eeuwigheid heb liggen woelen en de slaap niet kon vatten vanwege een plotselinge overdaad aan inspiratie. Best leuk hoor, maar je dag wordt er niet productiever van als je er de halve nacht van wakker ligt. Ik heb even geklungeld met een tekst over snijplanken, maar besloot al snel vandaag lekker aan mijn eigen blog te werken, wat SEO mee te pikken en toen Daan belde om te vragen of ik toevallig zin had om te gaan sporten dacht ik: waarom niet? Eigenlijk heb ik dus Woensdag Projectdag even op dinsdag gezet. Omdat ik geen harde deadlines heb kon ik vandaag fijn aan mijn eigen dingen werken en morgen weer voor een opdrachtgever aan de slag gaan. Dat heb ik wel geleerd van mijn tijd als chronisch vermoeid persoon: geen energie voor het een, maar wel voor het ander? Doe dan vooral het ander, dan doe je tenminste nog iets.

Woensdag

Het wordt steeds duidelijker: ik bevind me op gevaarlijk terrein. Oververmoeidheid ligt op de loer. Gisteren in de sportschool was ik in een mum van tijd overprikkeld. Ik heb vandaag kunnen werken, maar daar is ook alles mee gezegd. Ik vraag aan Daan wat hij denkt dat ik nu het beste kan doen. Maar ik weet het allang. Alles behalve werk moet op pauze. Ik moet rust pakken. Veel rust. Dutjes, makkelijk eten, weinig klusjes, veel dingen doen waar ik op dat moment toevallig zin in heb, zoals lezen. Wandelingetjes maken. Op het balkon zitten met een kopje thee. Rust.

Donderdag

Ik heb alles en iedereen afgezegd. En dat geeft zoveel ruimte dat ik zomaar een heel goede werkdag heb. Ik ga als een speer met mijn teksten. Doe geen klap in het huishouden. Dat komt later wel weer. We kijken films en series (tip: Unorthodox op Netflix) en ik kom een heel eind in mijn boek. Niet zo’n spannend weekoverzicht dit, maar wel een eerlijke. Als ik zo moe ben, trap ik unapologetically op de rem. Sorry, not sorry. Mijn gezondheid staat op nummer 1.

Vrijdag

Hetzelfde liedje. Werken, dutjes, lezen. Bananenplantjes verzorgen (ze hebben het allemaal overleefd!) Een vriend zou komen eten, maar in plaats daarvan bestellen Daan en ik pizza en kijken films. Ik zet een stukje online over mijn angst om terug te vallen en krijg daar zoveel lieve reacties op. Waarschijnlijk zal ik blijven bloggen, ondanks mijn voet op de rem. Ik word er gewoon zo vrolijk van. Om te zien dat jullie mijn stukjes lezen en waarderen en er zelfs op reageren. Daar wordt een mens toch blij van?

Verder lezen:
Chronische vermoeidheid: heb ik een terugval?

Zaterdag

Ziekig. Een overblijfsel van het griepje waarvoor ik de corona-test heb moeten doen. Prima. We kijken de hele dag Unorthodox. Doen we eigenlijk nooit, overdag tv kijken, maar wat maakt het uit? Het stormt, we zijn allebei moe van een lange week en we hebben zin om lekker op de bank te hangen. Daan maakt zijn heerlijke pasta en ik gooi er ’s avonds nog een filmpje tegenaan: To The Bone. Ook een aanrader trouwens.

Zondag

Ik zou gaan wandelen met mijn vader, omdat hij dol is op heide en die zo mooi is deze tijd van het jaar. Maar je raadt het al: ik moest ook hem afzeggen. Wat overigens niet erg was. Mijn vrienden en familie hebben wel geleerd om er rekening mee te houden dat afspraken met mij niet altijd doorgaan. In plaats van wandelen heb ik gelezen, verse hummus gemaakt, twee dutjes gedaan en nu ga ik nog even aan mijn studie. Gewoon, omdat ik daar op dit moment zin in heb. Heb ik geen zin meer, dan stop ik meteen en ga ik terug naar mijn plekje op de bank.

Het was geen fantastische week, maar wel een belangrijke. Ik ben met mijn neus op de feiten gedrukt: ik mag dan wel beter zijn, ik moet mezelf nog steeds goed in de smiezen houden. En dat is oké. Zouden we allemaal wat meer moeten doen. Een beetje slow living, zo nu en dan. Best fijn.

Wat heb jij deze week gedaan? Laat het weten in de comments! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *