Chronische vermoeidheid: heb ik een terugval?

Chronische vermoeidheid: heb ik een terugval?

Nou, lekker dan. Je bent vol goede moed begonnen aan een nieuw project, je hebt genoeg werk te doen, je wilt lekker schrijven, fotograferen, leren over vetten en koolhydraten, editten, gewoon een leuk leven opbouwen en BAM: terugval. Het zat er al een tijdje aan te komen, maar ik vrees dat ik er niet onderuit kom: ik heb even pauze nodig. In hoeverre, dat weet ik niet. Hoe lang? Geen idee. Als je langdurig ziek bent geweest, dan blijft het lastig in te schatten of je gewoon een beetje te moe bent geworden, of op een full-blown terugval afstevent. Die angst zit erin, misschien wel voor altijd. En dus sta ik geregeld op de rem, want nog vijf jaar in bed, dat trek ik niet, hoor.

Het is te verklaren

Spontaan op vakantie, hard gewerkt, die verdomde hittegolf waardoor ik anderhalve week niet kon slapen. En de hele corona-situatie vind ik ook behoorlijk stressvol. Om eerlijk te zijn speelt het al een tijdje, een sluimerende vermoeidheid, maar was ik te koppig – en te bang – om eraan toe te geven. Ik heb hier namelijk zo ontzettend geen zin in. Het rustig aan doen. Niets plannen. Geen progressie. Niet mijn ding.

Tijdens mijn ziekte (myalgische encefalomyelitis, ofwel ME) was dat mijn allergrootste struikelpunt. Ik zou me kunnen voorstellen dat iedereen met een vergelijkbare aandoening daar stevig van baalt, die absolute verplichting om binnen je o-zo-veranderlijke grenzen te blijven. Er is geen bal aan. Het is geen leven. Niet echt, niet zoals het hoort te zijn, daar vanaf de zijlijn kijkend naar iedereen die zich wel goed genoeg voelt om zich in de wereld te bewegen. Het is ontzettend naar. Maar ja, je hebt er wel mee te dealen.

Foto door Irina Iriser via Pexels

Ben je gewoon moe of ME-moe?

Tijdens mijn ziekte is deze vraag een goede graadmeter geworden om te bepalen hoe serieus de situatie is en of ik echt te maken heb met een terugval. Daan stelt ‘m nog regelmatig. Ik kan vrij goed onderscheid maken tussen ‘gewone’ oververmoeidheid en ME-oververmoeidheid. Gewoon moe betekent dat ik even beter om mezelf moet letten. ME-moe betekent: volledige uitputting, zware benen, geen conditie, met een bonzend hart in bed, te moe om te slapen, duizelingen, paniekaanvallen, overgevoeligheid voor geluid, pijn en zo nu en dan de vraag of ik wel genoeg energie heb om te ademen.

Verder lezen: wat is ME?

Dit komt tegenwoordig gelukkig heel zelden voor. Ik ben inmiddels hersteld en kan het leven weer prima aan. Twee jaar geleden al heb ik mezelf beter verklaard en ik zie mezelf daarom niet meer als ziek. Maar heel soms gebeurt het, zit ik er zomaar weer midden in, voor een dag, een week, een uur. Doodeng vind ik dat, want hoe gaat het verder? Gaat het ook weer weg?

Alles en iedereen afzeggen

Als je ziek bent of een burn-out hebt doorgemaakt, dan weet je er alles vanaf. Het kan niet anders. Je bent gedwongen om afspraken af te zeggen, puur omdat je er te moe voor bent of je niet kunt veroorloven om het lot te tarten nu je net een beetje bent opgeknapt. Behoorlijk zuur, want je wilt niemand teleurstellen. Ook jezelf niet. Je wilt een goede werknemer zijn, een goede vriendin zijn, je wilt je hobby’s uitoefenen en aanwezig zijn bij familieverjaardagen. Maar no can do, want je grenzen komen akelig dichtbij en je vermoeidheid begint zijn tol te eisen. Dat is gevaarlijk terrein. Hoe voorkom ik een echte terugval? Ik neem de regie. Actie.

Foto door Irina Iriser via Pexels

Wat nu?

Nu is het tijd om eens goed te kijken naar mijn prioriteitenlijstje en het ME-noodplan in werking te stellen. Ik heb lopende opdrachten en vind het belangrijk om mijn afspraken met opdrachtgevers na te komen. Gelukkig vind ik mijn werk als tekstschrijver heel leuk en doe ik dit met veel plezier. Dat moet dus wel lukken.

Als ik mijn ME-noodplan activeer, dan betekent dit voor mij dat ik mijn vrienden en familie weinig zal zien. Dat vind ik voor een tijdje prima, en momenteel maakt het virus dit soort uitjes sowieso ongemakkelijk en stressvol. Ik ben een huismus en een rasechte introvert. Thuis laad ik op. Dat is wat ik nu nodig heb.

Waarschijnlijk draait het erop uit dat ik de komende tijd, zoals mijn ME-specialist ooit zei, een saai leven zal hebben. In die tijd kon hij niet zeggen of er er aan die saaie periode ook weer een eind zou komen, nu kan ik daar met vrij veel zekerheid wel op vertrouwen. Het is alleen even een beetje verdrietig en ook een beetje eng. Ik houd er niet van om te leven met een voet op de rem, maar het is voor nu wel het beste.

Wat doe jij als het even niet zo lekker gaat? Laat het weten in de comments! 🙂

6 gedachten over “Chronische vermoeidheid: heb ik een terugval?

    1. Wat leuk dat je reageert Teddy! Leuk is inderdaad anders, maar het is de enige manier, weet ik inmiddels. Ik neem even lekker rust en ben er in no-time weer bovenop 🙂

  1. Wat naar een terugval maar wat er voor mij uitspringt…. Je bent beter geworden. Ik worstel nu bijna 3 jaar met ME/CVS en merk dat ik steeds meer behoefte heb aan verhalen van nensen die ‘beter’ zijn geworden. Of die weer aan het werk zijn. Hoe dat gegaan is enzo.
    Voor nu sterkte, je komt er wel weer!

    1. Hoi Tanja,
      Absoluut. Dat is het allerbelangrijkste. Ik ben mij daar elke dag van bewust en ben daar ontzettend dankbaar voor, want beter worden is helemaal niet vanzelfsprekend. Daarom is het ook zo belangrijk om op jezelf te blijven letten, ook als je niet meer ‘ziek’ bent. Ik had ook behoefte aan verhalen van mensen die beter zijn geworden en ik hoop dat je mijn blogs bemoedigend vindt. Ik dacht niet dat ik ooit beter zou worden, en kijk mij nu. Sterkte!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *