Weekoverzicht #3: hittegolf, Coronatesten en Pomodoro’s

Weekoverzicht #3: hittegolf, Coronatesten en Pomodoro’s

Als je zin had in een positief weekverslag, dan sorry: ik moet je wederom teleurstellen. Hoewel ik goed was uitgerust na een aantal drukke weken en er best wel weer tegenaan kon, gooide een hittegolf roet in het eten. Ik kan namelijk belachelijk slecht tegen temperaturen hoger dan 25 graden en nou ja, je kan wel raden wat het met mijn week deed. Als je me op instagram volgt, dan ben je er al van op de hoogte want ik heb er uitgebreid over geklaagd. Er waren echter ook lichtpuntjes: we gingen zwemmen, ik leerde veel bij over SEO, deed een oefenshootje met Karel en kreeg mijn nieuwe cameratas binnen!

Maandag

Het hele weekend had ik lekker gelummeld en ijsjes gegeten, maar nu moest ik er toch echt aan geloven: werken in de bloedhitte met alle gordijnen dicht. Ik had niet zo’n fijne nacht (want: koortsdromen door de warmte), maar werd toch verrassend goedgemutst wakker en had meteen zin om even hard aan de slag te gaan. Een weekje vrij van afspraken heeft me erg goed gedaan, blijkbaar.

Op aanraden van Lianne Keemink downloadde ik de Pomodoro-app op mijn telefoon. En dat werkt dus als een trein. Tenminste, voor mij. Ik had al eerder een halfslachtige poging gedaan om met de pomodoro-techniek te werken, maar heb dat om een of andere reden toch weer losgelaten. Op de app kun je echter precies zien welke taken je al hebt afgerond en welke je nog moet doen. Dat vindt mijn brein erg fijn, die afgestreepte taakjes. Die houden we erin.

Vandaag stond een sportsessie gepland, maar omdat we allebei niet behoefte voelden om met deze temperatuur te gaan zweten in de sportschool, reserveerden we een plekje in het zwembad. Heerlijk! Toen we thuiskwamen, waren we nog op tijd om mijn pakketje in ontvangst te nemen: een fijne nieuwe cameratas die het veel gemakkelijker maakt om mijn camera overal mee naar toe te nemen. Alvast mijn welgemeende excuses aan mijn familie en vrienden die hiervan de dupe zullen zijn.

Dinsdag

Ik begin zo langzamerhand genoeg te krijgen van die hittegolf. Maar ik zal eraan moeten wennen, want hittegolven are here to stay. Ondanks dat had ik een productieve dag en heb ik meerdere teksten kunnen inleveren en SEO kunnen bijspijkeren. Maar van mij mag die thermometer wel een graadje of 10 omlaag. Karel probeert de dagen door te komen door zichzelf random op de vloer te draperen en laat zich gewillig maar enigszins chagrijnig fotograferen. Arm ding.

Woensdag

We wachtten op regen die ons beloofd was, maar die kwam niet. Door de hitte had ik niet veel op de planning staan voor deze Woensdag Projectdag. Dus toen mijn zusje me spontaan belde om te gaan sporten in een sportschool met airconditioning, was dat wel heel aanlokkelijk. Een paar uur later gingen Daan en ik baantjes zwemmen in een buitenzwembad twintig minuten fietsen verderop – en zagen we daar een fit ouder koppel die met gemak tig baantjes zwom en daarna blakend van gezondheid appels at #couplesgoals – en ondertussen bleef ik me maar verwonderen dat ik dit gewoon even deed tijdens een hittegolf.

Als je bedenkt dat ik twee jaar geleden op dag één van een hittegolf al zwaar in paniek was omdat ik door mijn ziekte mijn lichaamstemperatuur niet goed kon reguleren en snel oververhit raakte (één van symptomen van ME), dan is vandaag wel een heel geslaagde dag: sporten, fietsen, zwemmen. Ik was daarna wel helemaal kapot, maar op een prettige manier. #goedbezig

Donderdag

Ok, nu wordt het me wel echt even teveel. Ik slaap al nachten slecht door de hitte en sta regelmatig in mijn ondergoed op het balkon naar adem te happen als ik weer eens in paniek (ja, daar is ‘ie toch) wakker word omdat ik het te heet heb. De regen verschuift steeds een uur en is nog niet langs geweest. Ik begin me een beetje zorgen te maken om Karel. Hij heeft het ook duidelijk gehad met de hoge temperatuur en begint een beetje te verzwakken, lijkt wel. Hij is gelukkig nog wel alert en ik zie hem regelmatig iets drinken, dus het gaat allemaal nog. We doen er alles aan om de binnentemperatuur omlaag te krijgen. Hopelijk gaat het straks echt regenen.

Vrijdag

Nou, er is regen gevallen hoor. Ongeveer drie druppels. Daarna werd het weer gezellig 28 graden binnen (ik ben me ervan bewust dat het in andere delen van het land nog veel vreselijker was. Ik hoop dat jullie nog overeind staan). Na een nachtelijke balkonafkoelsessie hebben we de temperatuur in huis naar 25 gekregen. Maar er was maar een uurtje zon nodig om de thermometer weer op 27,5 te krijgen, dus onze extase was van korte duur. Maar goed. Het leven gaat door en we kunnen niet altijd blijven lummelen, hoe warm het ook is. Er moeten stukjes geschreven worden. Content gepland. Boeken gelezen. Vandaag kreeg ik het voor elkaar om een aantal teksten te schrijven en wat dingetjes voor de website te doen. Dit alles wel met een oog op het raam, want verdomme, waar blijft die regen?!

Zaterdag

Ik heb zin om een stevig potje te janken. Het lijkt maar niet goed te kunnen gaan deze week. De aanhoudende hitte, de regen die maar niet komt, mijn bril die stuk ging en als klap op de vuurpijl mis ik de einde-van-de-zomervakantie-familiebarbecue bij mijn ouders in de tuin omdat ik een corona-test moet doen. I know, het kan erger. Maar ik ben niet in staat om ermee te dealen, want ik ben nogal emotioneel door het slaapgebrek. Vrijdagavond kreeg ik last van een kriebel in de keel en moest ik af en toe niezen. Zaterdag was dat ietsje erger geworden. Nog steeds niets om over naar huis te schrijven, maar ja, je weet het nooit, hè?

Ik zat even in conflict met mezelf: als ik hieraan zou toegeven, een test zou gaan doen, dan mocht ik dingen opeens niet meer totdat ik de uitslag had. Ik mocht niet bij mijn ouders eten, waar ik zo’n zin in had. Ik mocht mijn foto’s niet bij de Hema ophalen. Ik mocht niet naast Daan slapen, want hij is leraar en mag het virus echt niet met zich meebrengen. Al die tijd was hij mijn quarantainemaatje die ik lekker nog kon knuffelen. En door een vage kriebel in de keel en wat gesnotter mag ik opeens niet meer bij hem in de buurt komen. Stom.

Maar ja. Wat als ik het wel heb? Ook al is de kans erg klein – ik sta op afstand houden en ben als een malle in de weer met handreiniger als ik in een openbare ruimte ben – ik zou het mezelf nooit vergeven als ik mijn familie ziek zou maken. Of iemand anders, die ik in de supermarkt tegenkom. Helemaal niet nu blijkt dat een deel van de patiënten na afloop chronische vermoeidheid ontwikkelt. The very thing dat mijn leven jarenlang op pauze heeft gezet. Nee.

Zondag

Ik op mijn fietsje naar de corona drive-in. Dezelfde dag nog (!) kreeg ik bericht: geen corona. Je zou kunnen zeggen dat het allemaal voor niets is geweest. Niet naar de barbecue, Daan die op de bank sliep (eigen keus, ik bood aan om daar zelf te gaan liggen) en de rottige test. Maar ik vind van niet. Je kunt zoiets niet riskeren. Ik weet nu dat ik niet besmettelijk ben (maar hou nog steeds afstand van iedereen behalve Daan). En Daan kan veilig naar school, zonder dat hij erover in hoeft te zitten dat hij misschien asymptomatisch iedereen om zich heen aansteekt.

Ik kan niet zeggen dat ik de test leuk vond – wie wel? – maar het is mijn plicht en ik doe het graag om er zeker van te zijn dat ik niemand per ongeluk ziek maak. Heb jij vage klachten en weet je niet zeker wat je ermee moet? Ga even langs de teststraat. Is geen moeite. Gewoon even doen. Veiligheid voorop!

O, en de regen. Die kwam uiteindelijk toch! 🙂

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *