Waarom ik het zo eng vind om weer te gaan studeren

Waarom ik het zo eng vind om weer te gaan studeren

Hoi! Test, test. Het eerste bericht op mijn nieuwe website! Wees gerust, er komt een beter logo (mocht jij daar goed in zijn, mail me!) en banner, én een betere foto. Voor nu is dit prima, al wil ik natuurlijk weer veel te snel en meteen alles voor elkaar hebben. Karaktertrekje. Ik heb niet zoveel geduld met mezelf en mijn eigen projecten. Het is op zich niet gek om je website perfect te maken voordat je ‘m online gooit, maar ik heb daar momenteel geen tijd voor en wel verhalen te vertellen. Dus we doen het even zo. Kan best. Ik beloof dat het snel beter wordt. Er staat tenminste wel al een foto van Karel op. Dat maakt veel goed, of niet?

Het is een fijne dag vandaag, want mijn studieboeken zijn binnen! Na lang wikken en wegen heb ik besloten om de cursus Voeding en Gezondheid te gaan doen die ik al zo lang op het oog heb. Bij de Open Universiteit. Ik kom van de universiteit, dus die werkwijze spreekt me aan. Waarom vind ik het dan zo spannend om deze cursus te gaan doen? 

Beren op de weg

Ik heb lang gewacht met inschrijven om dezelfde reden die zoveel mensen hebben om dingen uit te stellen, zelfs als ze het graag zouden willen doen: ik wist niet of ik het wel kon (is trouwens meteen de reden dat deze website nog niet gemaakt was, terwijl ik hem al een jaar heb). Of ik goed genoeg was. En als bleek dat ik niet goed genoeg was, dan zou ik geld weggooien. Geld dat me niet bepaald komt aanwaaien. Daar werk ik hard voor. Als je eenmaal beren op de weg gaat zoeken, zul je ze overal zien, maar ik had op zich wel redenen om er niet helemaal zeker van te zijn of ik deze cursus wel aankon. Vooral omdat ik al eerder een cursus was gestart, maar te ziek bleek om naar de toetslocatie te kunnen, als de stof al zou blijven hangen.

Toen ik ziek was, kon ik niets. Lichamelijk zat ik volledig aan de grond, maar ook geestelijk ging het helemaal niet goed. Mijn hoofd werkte niet meer. Ik kon nauwelijks deelnemen aan gesprekken, want het ging me allemaal veel te snel en bovendien onthield ik niets. Ik kon iets met Daan hebben besproken en het de volgende dag volledig kwijt zijn. Sowieso was ik met veel dingen de weg kwijt. Er ging niet eens een belletje rinkelen. En dat wil nu gaan studeren aan de open universiteit. Zie je het voor je?

Meer hell yeah’s

Ik ben nu beter en mijn brein werkt weer, maar dat stemmetje in mijn hoofd staat nog steeds in standje ‘dat kan ik niet’. Helemaal als het over iets gaat wat ik heel graag wil en waarbij het pijnlijk zou zijn als ik zou falen. Maar ik denk niet dat ik zal falen, want ik ben een doorzetter en ik ga er ontzettend mijn best voor doen. Toen ik nog op de universiteit zat, deed ik zo’n cursus in zes tot acht weken (daar moest ik wel veel te hard voor werken, trouwens) en nu heb ik er een jaar voor. Dat jaar ga ik ook nemen, want met zes weken blokken haalde ik de toets wel, maar vergat het allemaal weer zodra de nieuwe cursus begon. Er was geen tijd voor bezinning, een beetje verwerking. Nu wel.

Het is tijd om al die dingen te gaan doen die ik heel spannend vind, zelfs eng, maar die zo’n duidelijke “hell yeah”” zijn dat ik ze niet langer voor me uit wil schuiven. En ik ga ze met jullie delen! Ook zou ik het superleuk vinden om van jullie te horen: wat jij wilt, wat je tegenhoudt, waar je tegenaan loopt. Misschien kunnen we elkaar een beetje helpen. Of misschien vind je het gewoon leuk om mee te lezen. Ik heb er in ieder geval veel zin in!

Wat stel jij uit terwijl je dat eigenlijk niet wilt? Ik ben heel benieuwd! Laat het weten in de comments! 🙂

Foto: Pexels

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *